خوزستان، سرزمین طلای سیاه با مردمان فراموش شده

تمرکز مطلق بر استخراج حداکثری نفت، بدون هیچ‌گونه ملاحظه زیست‌محیطی، خوزستان را با یک بحران خاموش مواجه کرده بود [۴].

هوایی که مسموم بود

آلودگی ناشی از فلرهای گازی پالایشگاه آبادان و سایر تأسیسات نفتی، آسمان منطقه را تیره کرده و سلامت ساکنان را به خطر انداخته بود. مطالعات پراکنده‌ای که در «مجله دانشکده بهداشت دانشگاه تهران» در آن سال‌ها منتشر شد، به شیوع بالای بیماری‌های تنفسی در شهرهای صنعتی خوزستان اشاره دارد. این هزینه انسانی توسعه، در آمارهای رسمی رشد اقتصادی نادیده گرفته می‌شد [۱۲].

آبی که دیگر حیات نمی‌بخشید

رودخانه کارون، شریان حیاتی خوزستان، به مجرای دفع پساب‌های صنعتی پالایشگاه‌ها و مجتمع‌های پتروشیمی تبدیل شده بود. این آلودگی، معیشت هزاران صیاد و کشاورز محلی را نابود کرد. اریک هوگلاند، پژوهشگر مسائل روستایی ایران، در تحقیقات خود نشان می‌دهد که چگونه سیاست‌های کشاورزی رژیم و تخریب محیط زیست، روستاییان را مجبور به مهاجرت به حاشیه شهرها و پیوستن به ارتش کارگران غیرماهر و بیکار کرد [۸].