خاطرات اردشیر زاهدی؛ نقد درونی فساد و ناکارآمدی دربار پهلوی

برخلاف تصویر اتوکشیده‌ای که از مدیریت تکنوکراتیک پهلوی ارائه می‌شود، زاهدی پرده از شبکه‌ای درهم‌تنیده از فساد مالی و خویشاوندسالاری برمی‌دارد [۱۲]. او که خود برآمده از همین سیستم بود، در بخش‌هایی از خاطراتش از دخالت‌های بی‌حدوحصر اعضای خانواده سلطنتی در امور اجرایی و اقتصادی گلایه می‌کند [۳].
به روایت زاهدی، «وزارت دربار» تنها یک نهاد تشریفاتی نبود، بلکه به مرکز ثقل زدوبندهای اقتصادی تبدیل شده بود. پورسانت‌بگیری در قراردادهای کلان نظامی و نفتی، دخالت اشرف پهلوی (خواهر شاه) در انتصابات و پروژه‌های مالی، و تبدیل شدن مناصب دولتی به هدایایی برای وفاداران، از جمله مواردی است که زاهدی به عنوان «عامل بیزاری مردم» از آن‌ها یاد می‌کند [۷] [۱۰].
او در گفتگوهایش اذعان دارد که فساد مالی در طبقات بالای حکومت، مشروعیت اخلاقی رژیم را از بین برده بود. وقتی مردمی که در حلبی‌آبادهای تهران و خوزستان زندگی می‌کردند، اخبار جشن‌های پرهزینه و ریخت‌وپاش‌های درباریان را می‌شنیدند، تضاد طبقاتی برایشان به یک بمب ساعتی تبدیل می‌شد [۱۱]. زاهدی معتقد بود که این فساد، نه یک اشتباه فردی، بلکه جزئی از «دی‌ان‌ای» ساختار قدرت در دهه ۵۰ شده بود.